Dear Friends

DF 49 Bericht uit New Forest

Oktober 2008

Beste vrienden

Laatst vroeg een journalist mij wat ik in mijn vrije tijd deed. De laatste paar jaar heb ik gewerkt als oorlogscorrespondent, ondanks dat ik, tot nu toe, met niemand gecorrespondeerd heb vanwege de gevoeligheid van de situatieÖ. dus hier gaan we.

Bericht uit New Forest

Tijdens de 11de eeuw op drassig moerasland vlakbij de zuid kust van Engeland, creŽerde King William 1 de New Forest. Het was nogal een schok voor de Boggy Marshans die gewend waren daar hun kostje bij elkaar te schrapen op open land.

Snel groeiende bomen hadden het beschaafde resultaat de eerste natie in tweeŽn te splitsen. Toen de scheiding in een zo dramatisch korte tijd vond plaats, stemde bijgeloof en levenswijze zich af op de gewijzigde omgeving.

De wilde, niet beplante en nieuw drooggelegde gebieden werden de woonplaats van The Gorse, naar wie de struik genoemd werd en in wiens omgeving ze worstelde om te overleven. De Gorse leefden overdag op de open heide, reden op pony's, aten konijn en droegen huiden. S'Nachts en tijdens eclipsen verborgen ze zich en sliepen ze tussen de struiken; volgens een ieder een doornig en oncomfortabel bestaan, maar het verbergen maakte het gemakkelijk om uit te reiken en een konijn te pakken. Ze vonden het moeilijk om die kleine beestjes vanaf een paard te pakken en de herten waren te verlegen om te eten. De konijnen werden rauw gegeten en de huiden als lappen met doornen aan elkaar geregen om er warme kleding van te maken; bescherming tegen de ijzige luchtstroom die door de stekels floot.

De Boo-Boos gingen de bomen in en voorzagen in hun levensbehoefte door het verassen van reizigers. De Boo-Boos waren alles bij elkaar humoristiser en mystieker in hun schaduwrijke loof en naaldwoud wereld. Zij aten noten en bessen, droegen kralen en gerookte wilgen schors - Met bijkomend voordeel dat het pijn en honger van het lijf hield, intussen de behoefte stimulerend om het verleden opnieuw uit te vinden. Zij hadden vuur en waren goede verhalen vertellers, genietend van historische verhalen over heldhaftigheid. De feiten waren lange geleden al veranderd maar verfraaiingen werden wel verwacht, passend bij de eisen van elke nieuwe generatie. Maar toch, de daden van hun voorvaderen waren nu zo grappig Homeries dat er meer aandacht werd geschonken aan de demonisering van de Gorse, vaak belachelijk gemaakt als hout-sceptici, konijnen-vrienden, vieze-vreemdelingen enz.

Tijdens een kwetsbare periode waarin een comitť voor Gezondheid en veiligheid werd opgericht, door de minst getalenteerde en avontuurlijkste Boo's(petieterig), stierven ze bijna uit. Er werd bevonden dat de bomen gevaarlijk waren - in de catagories Tegen aan lopen en Er uit vallen - dus kregen ze de opdracht om dag en nacht in bed te liggen om te voorkomen dat hun iets overkwam. Een paar provocerende personen redden het gehele ras toen zij zich realiseerde dat een Baby-Boo uit een boom moest vallen om zijn hersenen op te starten. Dus riepen ze het comitť bij elkaar en verbrande ze tot de dood er op volgde. Alleen maar om te laten zien hoe intolerant ze konden zijn als ze onder druk gezet werden.

In feite, sinds toen, werd het geslacht van een Boo niet eerder bepaald tot het moment van adolescentie. Elk jaar brachten de jonge dingen een week, weg van huis, door in het gezelschap van gelijk gestemde. Zonder toezicht hadden ze veel plezier, vredespijpen werden gerookt, kralen werden geregen en er werden beslissingen genomen over welke soort seks ze leuk vonden. Vele van hen vonden het helemaal niet leuk en bleven neutraal - bijna allemaal bleven ze vredelievend.

Belangrijker was dat niemand beÔnvloed was door een volwassen Boo, in denken dat het zo of zo moest, met het resultaat dat niemand zich schaamde over zijn naaktheid, of de gevechten en achtervolgingen tijdens de bronstijd tijdens de equinox. Toen ze allemaal de krachtgevende straal naderde werd er voor de laatste keer brullend trouw gezworen aan Jeffe, de enige ware God, en er werd mede gedronken uit emmers. Deze mede was een krachtige drank, veel sterker dan de later bekende soort. De hoofd ingrediŽnten waren honing en urine van een eekhoorn maagd - beide zeer moeilijk te krijgen, de collectie die onderdeel was voor het ritueel van de overgang naar volwassen Boo zijn.

De Gorse, aan de andere kant, hadden geen plezier in overdrijven omdat hun ontberingen realiteit waren. De harde winters waren vooral moeilijk zonder brandhout en sowieso waren ze hun vuurstok verloren. Gorse bleven ver uit de buurt van het bos omdat bespot worden hun grootste angst was. Zij wisten maar al te goed de leugen in het spreekwoord: Zij zouden geen Boo zeggen tegen een Gorse

Recentelijk, de op de loer liggende verandering aanvoelend, waren beide kanten bereid om met mij te praten in arbitrage - Ik had hun vertrouwen gewonnen, om neutraliteit te suggereren droeg ik een rode chintz sjaal die ik in Libanon had gekregen in 1966/7 - en introduceerde hun zaken met welbespraakte overtuiging. Maar iedere keer als ik de advocaat van de duivel speelde, dreef de ogenschijnlijk-magnetische janboel van stugge dogma's, fanatieke tegenhangers en dikke muren ons terug, zelfs verder dan ons begin punt.

De geÔsoleerdheid speelde hun uiteindelijk parten; inteelt en onwetendheid zijn geen manieren om te evolueren, te overleven of zelf te domineren - Dominantie zijnde het laatste missende hoofdstuk van Darwin's veronderstelling.

Tijdens het vredes proces werd ik er aan herinnerd dat de oude Grieken(slimme gasten) oorspronkelijk, en Charles Darwin later, te kort schoten in hun voorstel dat overleven het doel was van de mensheid. Tot dat punt heeft hij gelijk; fragiele groepen passen zich tijdens hun evolutie aan hun omstandigheden aan of gaan een alliantie aan met sterkere huizen om het te redden, maar uiteindelijk is het doel dominantie; dat is daadwerkelijk waar het ons om gaat.

Territorium of ideologie? Kies maar, het is in de menselijke aard om te vechten, tot de dood er op volgt, voor een levenswijze. Tijdens alle grote - en minder grote - oorlogen, van het oude waarlijke geloof tot ons dagelijkse veevoer op Sky News - niets veranderd, daar heb je het.

Dus de Gorse en de Boo-Boo verloochende hun gemeenschappelijke afkomst en sloten geen vrede - Het was te ver gegaan. Uiteindelijk zal hun omgeving weer veranderen - Moeder Natuur zal adem halen, of een antilandelijke regering zal de hele streek plaveien - en beide stammen zouden uitsterven vanwege het gebrek aan gezamenlijke steun en aanpassing. Toen ik de weg naar de vrede zag verdwijnen in zijn eigen mirage werd het duidelijk dat ze liever dood gingen dan dat ze geassimileerd werden.

Dit zal eigenlijk eerder gebeuren dan later. In een laatste poging beide kanten te verzoenen stelde ik een verkiezing voor, denkend dat democratie het antwoord kon zijn op de stammen twist. Ik zette de oude matrix die tot voorkort zo goed gewerkt had uiteen. De veronderstelling zijnde dat de nieuwe leider(s) alle kiezers vertegenwoordigde en voor een bepaalde tijd zou(den) regeren terwijl de verliezers met goed fatsoen de wens van de meerderheid accepteerde en wachten op de volgende gelegenheid om, gebruik makend van overtuigende argumenten in plaats van verstorend geweld of intellectueel vandalisme, hun dagelijkse zaken te beslechten.

Het begon allemaal zo goed, en met de beste van intenties brachten beide kanten goede kandidaten aan. Toen kreeg de media greep op het verhaal. De platteland fanfares en jungle trommels kwamen tot leven en het hele gebeuren ging een eigen leven leiden. Ik probeerde uit te leggen dat niet ieder zandkorreltje bekeken hoefde te worden om het verschil tussen strand en woestijn te bepalen, maar zoals we allemaal weten - sinds OJ - zijn deze dingen van nature procreatief. In ieder geval, dit gaat nu al zo'n 2 jaar zijn gang, iedereen is zijn interesse verloren en in een coma geraakt - om daar schijnbaar nooit meer uit te ontwaken.

In hun laatste toespraak hebben beide kanten de overwinning geclaimd in naam van Pyrrhus.

Groetjes

Ian Gillan

Copyright © Ian Gillan 2008

Terug naar:
return to DF index