Dear Friends

DF 43 - Door oranje getinte brillen & GI tour retrospectief

11 oktober 2006

Beste vrienden

Beste vrienden,

Ik heb vanmorgen ontdekt dat Noord Korea een baby atoombom heeft getest. De Amerikanen waren snel om aan te vertellen dat de Nieuwe Koeler bommen die zij op Nagasaki en Hiroshima gegooid hebben ter vergelijking veel groter waren; veel veel groter!!!!

Het lijkt er op dat Noord Korea's president PingPong ongerust is. Hij begreep niet wat president BushBush bedoelde toen hij zei - ongetwijfeld aangespoord door de meest existentionele Donald H. NukonNukon - '…wij belonen slecht gedrag niet met vredes verdragen.' Dit als antwoord op president PingPong's royale aanbod om al het werk op het gebied van nucleaire ontwikkeling te stoppen; met als tegen garantie consistente olie voorraden, die gestopt waren door de sancties opgelegd door Amerika en zijn bondgenoten in 2002 (zoals gezien in de uitgave van 22 november 2001 van Executive Intelligence Review) - en een niet aanvals plan

Dus als ik het goed begrijp '…Al wat we moeten doen is olie aan deze mensen verkopen en ze beloven niet te bombarderen en zij zullen vervolgens direct hun nucleaire installaties sluiten?'

Nu wil president PingPong rechtstreeks met Amerika praten. Dat is echt een provocerende zet en ik denk dat we op voorhand de rotzooi al kunnen zien als we de wildgroei in gesprekken toestaan en daar niet op ingaan. Dus, precies volgens mijn nederige opinie, is hem gezegd op te rotten!

Alle grote spelers keuren deze provocerende actie af als een bedreiging tegen internationale vrede en veiligheid. Natuurlijk hebben zij gelijk. Wij weten zeker dat Noord Korea een enorme trebuchet heeft gebouwd die voor aflevering nodig is - van hun nieuwe wapen - die misschien in staat is de raket te gooien over een afstand van minstens 400 meter. Ze wachten alleen nog op de aflevering van wapen gekwalificeerd elastiek van Teheran's atoom-broeken fabriek.

Ondertussen heeft Engeland's president BlahBlah, in een wanhopige poging om zijn recentelijk verkregen imago als een PoodlePoodle, aangekondigd - na een stevig en gedetailleerd debat van 2 minuten tijdens het vragen uurtje van de President in de vaste woensdag bijeenkomst van het Britse concilie in Westminster - dat Engeland het alleen gaat doen en 200 Territoriale leger troepen naar Noord Korea stuurt om de situatie kalmeren, het volk te bevrijden, de Koreanen te herenigen en vrede en democratie te brengen in grote lijnen voor het gehele gebied voordat ze onze nieuw verworven dominantie van de regio als een basis voor een invasie van Birma gebruiken omdat ze er om gevraagd hebben.

Het ging niet ongemerkt aan het Ministerie van Strijdlust voorbij dat de nieuwe generatie van oorlogs reporters allemaal volledig timide zijn. En dus - omdat Kate Adie en John Simpson uitgevlakt zijn als speerpunt wapens - de TL troepen zijn uitgerust met de laatste en krachtigste carbon vezel katapult. En, en het meest beangstigend, ze hebben nu knikkers als munitie om het gedroogde fruit te vervangen dat het de afgelopen eeuwen zo goed gedaan heeft maar wat nu nutteloos is ten aanzien van moderne retoriek, ironie en overdrijving.

Toen hem naar Darfur gevraagd werd zei BlahBlah 'Ik heb secretaris generaal BonoBonoGeldorf op dit moment aan de telefoon en meer kan ik niet zeggen of wel?' Het Ganja drugs leger rilt in afwachting van een verschrikkelijke mondvol en de ledemaatloze vluchtelingen applaudisseren wild enthousiast deze heldhaftige zet toe - werd verdomme tijd ook!!!! Goed gedaan BlahBlah.

Nu ben ik weer opgeknapt en terug op het werk na een te gekke zomer pauze in Noord Amerika. Een verandering is net zo goed als een pauze zeggen ze, en ik moet zeggen dat het plezierig was; Een bus delen en een nachtelijk optreden met Michael Lee Jackson, Dean Howard, Joe Mennonna, Rodney Appleby and Randy Cooke. Wat een band!!! Bedankt jongens ik heb er iedere minuut van genoten. We gaan het allemaal weer overdoen in januari en februari 2007 te beginnen in Australië. De OZ(Australische) data zullen volgende week hier op Caramba en aangesloten websites aangekondigd worden. Ook dank aan iedereen bij immergent maar in het speciaal aan Stacy Paris die iedere dag uitmuntend werk geleverd heeft en bijna alles op film heeft.

Op een dag noteerde ik: Diagonale stroompjes stromen hard langs het busraam aan de buitenkant van mijn privé kantoor achterin, welke achter de 12 stapelbedden is, waarvan op het moment 9 gebruikt zijn. Het regent buiten en het is binnen ook meer dan een beetje nat. Maar de kantine is gesloten, we denderen door de nacht. Onze bus, ons vlaggenschip, onder leiding van de Bewonderenswaardige Les door wind en storm, dag en nacht, gevaarlijk kruisende stromingen, stadse vreemdelingen en grens posten waar oppassers - lettend op zijn 'Vietnam Veteraan' status - zwaaien ons door met vreemde accommodaties

Moose Jaw(Eland Kaak), Medicine Hat(Medicijn Hoed), Stone Plain(Stenen Vliegtuig), Pocahontas, Blue River(Blauwe Rivier) en Hope(Hoop), waar de andere wortel van Hard Rock Pete ligt. Al je het je nog herinnerd - toen mijn gitaar gestolen werd van de achterbank van mijn auto - de oude buitengewoon bekwame zilver zoeker had zijn huis op een glooiing gebouwd. Ze zeggen dat 1 van zijn benen in Calico leeft en het gerucht ging dat de andere in Hope leeft. Dus hield ik mijn ogen open(letterlijk schilde mijn ogen) - dat is zooooo pijnlijk - maar deze keer heb ik het niet gezien, maar het zou zo maar onzichtbaar gepasseerd kunnen zijn vanwege windmee.

De reden om de kapiteins hut te gebruiken in het hard van dit schip was niet om afstand te nemen van de band en bemanning - voor wie ik een grote affectie en respect ontwikkeld heb - maar om gebruik te maken van de weinige voorbijvliegende uurtjes; die waardevolle tijd wanneer ik niet genoodzaakt ben om professioneel bezig te zijn. Ik ben gestart met het werken aan mijn boek, een politieke thriller(we wachten wel af, Ed) die ongeveer 10 jaar volgroeide in mijn volgepropte hoofd sinds de zaden geplant waren, in goed gezelschap, tijdens de consumptie van een oneven aantal krokante en aromatische half eenden in het China Beach restaurant in Quarteira. Ik kon nooit wennen aan het concept van een halve eend, daarom heeft het zo lang geduurd.

Zo ver op deze voortreffelijke kleine Gillan's Inn kroegentocht zijn wij gezegend met bezoekjes van Jeff Healey(Toronto) en Roger Glover(NYC) als ook door genoeg lokale getalenteerde muziekanten; De meest noemenswaardige van deze was de Theremin speler in DC - alleen te overtroffen door de Mongoolse neus fluitist waar ik vroeger mee gejammed heb in de dierentuin van Bangkok's achterland en natuurlijk Yvonne de Tigress in Argentinië die een bizarre versie van "Smoke" deed op rhytme dat ik nooit helemaal begrepen heb.

Ik heb geen reden om te twijfelen aan het onverwachte verschijnen van Lars Ulrich in San Fransisco. En in Los Angeles is een zekere mogelijkheid dat mijn ouwe maat Ronnie James Dio en DP's producer en muzikant bij uitstek Michael Bradford ons het genoegen doen met een snelle kwinkel en tokkel.

Toen ik jong was drukte ik mij altijd tegen het podium aan in de locale hot spot om naar Cliff Bennet And The Rebel Rousers en andere van deze grandioze groepen te kijken. Ik zou er alles voor over gehad hebben, zelfs de figuurlijke rechter arm - voor de mogelijkheid om op het podium met hun 1 nummer te zingen, achtergrond zanger of maakt niet uit wat, alleen om het mee te maken…"het" zijnde dat ongedefinieerde, de ogenschijnlijk onbereikbare plaats dat mij een aantal jaren zou kosten om die op de conventionele manier te bereiken

Dus, als door logica, kwam het idee bij ons op - 'ons' zijnde 'hun' eigenlijk, de heel slimme mensen bij immergent records in L.A. - dat er misschien een onbekende speler zou zijn die wilde verschijnen met mijn band voor een paar minuten. Maar hoe moesten we die vinden? Een competitie natuurlijk….

In het Phoenix Hotel in San Franscisco met zijn exclusieve zwembad dat niet op de camera mag komen - zelfs als achtergrond van een gefilmd interview - uitgezonderd als ervoor betaald wordt, sprak ik met Don Sanchez van ABC. Hij bleek goed op de hoogte en alles verliep gladjes. Een paar dagen later kreeg ik een kopie van een rondgaande, gewurgde schimprede van de meest waardige D.K. Tedds van immergent. Soms gebeurt het; een vergeten woord veranderd de gehele inhoud van een interview.

Ik ben het met DKT eens, dat de band beschrijven - waarschijnlijk onoplettend, niet met opzet - zoals jerry deed een ongelukkige keuze van woorden en spelling was. Meneer Sanchez had er schijnbaar geen idee van het toevallige niveau waar wij op zitten en was waarschijnlijk wat in de war waar het het concept betrof betreffende gasten die regelmatig mee jammen. Het probleem met deze dingen is dat als ze eenmaal op geschreven zijn dan worden ze niet gauw gecorrigeerd. Soms struikel je over een 2 inch kolom onderop de 5de pagina bij wijze van excuus of een banner-headline-voorpagina-laster, maar het kwaad is dan al gedaan.

Gevaarlijker dan een waargenomen belediging is de journalistieke misdaad van het liegen door weglaten. Wat ik zei was zo iets van '…in TV shows zoals X Factor en American Idol, zouden personen zoals Jimi Hendrix, Bob Dylan, Keith Moon enz. nooit de dorpshuis audities doorkomen omdat ze niet in het vereiste profiel paste, niet 'op stem' waren of struikelde over een andere idiote eis opgesteld door de leuterende idioten van het panel. Wat Sanchez schreef was….."maar gister avond, in San Francisco's Slim's trad hij op met een in elkaar geflanste groep terwijl hij rondkeek voor plaatselijke artiesten om mee te nemen naar Vegas om met hem op te treden." En "Jimi Hendrix, Bob Dylan. Deze jongens zouden de dorpshuis audities doorgekomen zijn tijdens deze shows."

In de nonchalante troep van de dingen die een pak rammel krijgen, maar dat vind ik helemaal niet erg omdat het mij iets anders gegeven heeft om te manipuleren in deze DF. Hoe dan ook, bedenk andere - veel grotere - historische drukfouten; Een paar misplaatste woorden of quote's hier en daar…'Hitler was zo'n snoezige…' Volgens Eva; 'Joe Stalin had een kwaadwillende lichaams geur… ' maar los daarvan; Ivan de Verschrikkelijke….' Dat was een typefout, zie je wat ik bedoel? Eigenlijk was hij bij het tribunaal bekend bij zijn bijnaam 'Ívan de Geweldige', Te gekke jongen schijnbaar; 'Onze oude vriend en bondgenoot Saddam…'Het enige wat je moet doen is de situatie en infrastructuur van Iraq en de vorm van Bagdad uit zijn tijd vergelijken met de staat van nu - sinds Blur en Co de gelukkige bastaarden bevrijden en democratie introduceerden. SaddamSaddam had in elk geval het fatsoen zijn slachting te beperken tot degene die een duidelijk en actueel gevaar vormde voor zijn welzijn. Dit is chaos in actie

De Bewonderenswaardige Les spoot de insecten van de voorkant van ons galjoen. Onze ex-helikopter-machinegeweer-schieter klapte half in elkaar in lichte hysterie toen ik hem wees op het grote symbool op het winkelraam bij de Flying 'J' onderhouds stop in de Utah wildernis.



Homeland Security Gevaars Niveau Vandaag

ORANJE

Ga naar de caissière voor bijzonderheden

He Jongens, verlies de controle niet.
Groetjes,

Ian Gillan

Copyright © Ian Gillan 2006

Terug naar:
return to DF index