Dear Friends

DF 37 - Polen, Gillan's Inn en alles wat er tussen zit

April 2005

Beste vrienden

We gingen naar mijn vriend Tommy Dzuibinski in Polen gegaan om daar nieuwjaar te vieren. De eerste dag brachten we door in Crakow, waar we de zoutmijnen, het kasteel en de kathedraal bekeken. We lunchte in Schindler's Café in de joodse wijk. Daarna hebben we 5 dagen doorgebracht in Wisla(spreek: Viswa) in de bergen nabij de Tsjechische grens.

Wandelen door de bergsneeuw. Een krankzinnige, dronken van de wodka, arrenslee tocht - een door de maan verlicht pleziertje op nieuwjaars avond, galopperend langs de rivier, jingle bells met een waanzinnig ritme. Lekkere gebarbequede dingen eten, over het vuur springen gevolgd door een nog gestoordere rit terug. De menner was te dronken om de paarden in bedwang te houden maar dronken genoeg om een lekker potje te kunnen zingen. We verloren iemand die in sleep was gevallen en van de achterkant van de arrenslee afviel - hij zou het vanwege de kou niet langer dan een uur hebben uitgehouden - het was minus veels te veel - ware het niet dat iemand anders die het koud kreeg, omdat ze samen een deken deelde, dit opmerkte.

Tijdens de dagen die volgde waren er nog een paar van deze dingen. Warm bier drinken in een hutje en vervolgens bij de buren in het bos binnenvallen om hun soep en zeppelins op te eten voordat we naar huis gingen om vervolgens weer opnieuw te beginnen in Tommy's bescheiden 4 verdiepingen, 6 slaapkamers tellende blok hut - oftewel kasteel.

Later, te voorschijn komend uit de sauna, zitten we naakt aan de bar, in de gloed van een gloeiend houtvuur, reisverhalen uit te wisselen met onze hoffelijke gastheer, die de trotse bezitter is van de beste cajones ten noorden van Madrid.

Jawel, Polen tijdens nieuwjaar is zeker de plaats om naar toe te gaan.

In relatie tot een film die ik nooit gezien had - waarschijnlijk hete die The Twelve Commandments - vroeg mijn dochter Grace mij…….. Als ik de mogelijkheid had - en een geladen pistool in mijn zak - ik een kogel door Adolf Hitler's hoofd zou schieten. Dit als ik hem ontmoet had toen hij 19 jaar was wetende wat hij later zou doen in zijn leven?

Ik zei haar dat ik dat niet zou doen, het zou hetzelfde zijn als haar vermoorden, of mijzelf. Als ik Hitler vermoorde dan was er waarschijnlijk geen oorlog geweest; bijna zeker zou mijn engelse moeder mijn schotse vader niet ontmoet hebben, die zeker niet in vredestijd het leger in gegaan zou zijn.

Ik zou niet geboren zijn en Grace ook niet enz enz.

Dat zou, op korte termijn, waarschijnlijk geen echte consequenties hebben, maar wie zou dat ooit geweten hebben. Dit is de essentie van de chaos theorie.

Als ik een kogel door de jeugdige Hitler's hoofd geschoten zou hebben dan zouden de meeste het er mee eens zijn geweest dat ik die dolle hond omgelegd had. Wetende wat hij later zou doen.

In ieder geval moet je er van uitgaan dat de meeste van die verschrikkelijke daden die zouden volgen niet in zijn hoofd zaten in zijn jonge jaren. Alleen de vervelend pijnlijke gruwel van dit alles als een zweer in zijn duivelse buik. Visioenen van Mussolini en Ceaucescu lichten op aan de muur, bengelend aan hun ingewanden als een waarschuwing aan iedereen - Maar ja, dat was later.

Maar dat is niet alles wat we in Costa Rica deden, we praten niet alleen over Hitler en de chaos theorie. Onze 2de en langere familie vakantie was in Punta Islita aan de stille oceaan. 3 weken in het paradijs. Tijdens de 1ste nacht was er grote opschudding. Wat is dat? Ch ch ch ch ch WAAAAAAAAH!!! Een hagedis, dat is alles - daar kwamen we de volgende dag achter. Langzaam raakten we bekend met de beesten om ons heen, in wiens wereld we terecht waren gekomen met een gevoel van verbazing en respect.

Wat voor ons exotische soorten waren leefde hier in overvloed in dit onaangetaste stukje van de wereld. Hier waren geen luxe hotels, geen disco's of jet ski's; maar brulapen en blad insecten, kolibries en gieren, eekhoorns, papagaaien, spinnen en insecten die over mij heen liepen - maar waren over het algemeen goedaardig. Overal waar je keek waren hagedissen en slangen, pijlstaartroggen en stekelige normandiers(lollige taal voor een zee anemoon). Ik zag geen krokodil maar wel de man die dat wel had.

Grace zette een klein offer van fruit buiten om het mysterieuze monster terug te lokken naar het gat in de heg. We waren blij te zien dat wat later aan ons beschreven werd als een buidelrat. Een smerig T-shirt dragend en verlopen sandalen keek hij rond en zei: ' Alles goed maat - Ok hij gaat '?. Dit alles met een mondvol appel terwijl hij de rottende resten in zijn heuptasje deed - Die buidelrat was zeer zeker alledaags

"Nothing compares to you" van Sinead O'Connor werd heel veel gedraaid door het lokale radio station. Waarschijnlijk als een waarschuwing voor een aankomende ramp. Mensen renden in ieder geval alle kanten op. Maar er gebuurde niets totdat de mensen weer terug kwamen denkende dat het veilig was - alleen de schrik van de herhaling was er. Hoe ze ooit de audities van de voorganger van X-Factor gehaald heeft, gehouden in het dorpshuis, is mij een compleet raadsel. Ze is platter dan een dubbeltje en ik kan het weten, ik ga ieder jaar skiën in de Hollandse alpen - 1ste week van juli.

Eerder bevroor de wodka, wat ongewoon is. De koffie bevroor ook en het ijs was vanille graniet. Ik probeerde de thermostaat te regelen maar de knop was bevroren. Dus bij tourbuurt bliezen we er op en na verloop van tijd was alles weer normaal.

Op een dag was ik aan het kanoen, een eskader pelikanen vloog over en ik lag achterover om ze te bekijken. Verwonderd over de onmogelijkheid van deze broodmagere strepen in vlucht - als je kijkt naar de manier waarop ze zich de hele dag voeden dan is het moeilijk te geloven dat ze zich zo gracieus door de lucht bewegen. De techniek is een ander verhaal - 7 meter boven de grond hangend zien ze hun doel, trekken hun vleugels in en duiken als een baksteen, hoofd eerst, in 10cm diep water - overal poten en veren, verbazingwekkend en heel amusant.

Op een avond voor het avondeten liep ik achterwaarts mijn douchehokje uit met shampoo in mijn haar en spoelde dat uit in de waskom, uit respect voor een Costa Ricaanse spinachtige die gegrepen was door de stortvloed en aan het verdrinken was. Waar ben ik mee bezig? Dacht ik, dat ding ziet er niet uit - arm 8 benig verachtelijk wezen vechtend voor zijn leven terwijl ik kniel, druipend op de vloer, biddend voor zijn redding. Het bewegen van een poot en het zielige beven gaven mij hoop en ik deed de deur dicht - mijn laatste ervaring met een libelle had mij aangemoedigd om het lot zijn werk te laten doen.

De volgende morgen was de vloer schoongemaakt door de werkster en Jeff was weg. Ik hoop dat hij gevlucht was naar zijn familie, door de afvoer, in welk labyrint er dan ook maar bestaat in spinnewereld.

Er werd ook paardgereden en de fijne belevenis van het glijden langs kabelbaan door het dak van het bos. Ik kom hier weer terug.

Vakantie boeken:

Een kleine geschiedenis van bijna alles - Bill Bryson (A short story of nearly everything)
De complete korte verhalen van - Ambrose Bierce (The complete short stories of)
Millennium people - J.G Ballard
His dark materials(The trilogy) - Philip Pullman - (Aangeraden door mijn vriendin
Sarah Cross en verslonden door ons allemaal)
Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht - Mark Haddon (The curious incident of the dog in the night)
Wilt is nergens - Tom Sharpe (Wilt in nowhere)
Fear and loathing in Las Vegas - Hunter S. Thompson (I was going to say R.I.P. maar ik vraag mij of of hij dat doet, en ik denk ook niet dat de andere dar beneden dat doen - Ik kan niet wachten om hem te ontmoeten)
Love all the people - Bill Hicks
The sense of being stared at - Rupert Sheldrake

We namen afscheid van elkaar in San Jose en ik ging naar de noordpool, in ieder geval leek het daarop toen ik in Toronto lande, niet wetende wat ik kon verwachten toen ik een paar uur later in Buffalo NY aankwam - het was er kouder. Mijn vriend R. Bruce had gelijk; mijn tepels vroren eraf en vielen in stukjes op de grond op het moment dat ik de zuidelijke kant van de Peace Bridge bereikte.

De reden van mijn trip was dat ik aan mijn nieuwe album- Gillan's Inn - zou beginnen te werken. De eerdere beslissingen waren genomen - we wisten welke liedjes we zouden opnemen, wie de producer zou zijn, welke muzikanten we als gasten zouden uitnodigen enz. . Sinds 5 november 1965, vanaf dat ik mijn eerste contract tekende(Pye Records) met Episode Six, had ik heel veel opgenomen en meer dan 300 liedjes geschreven.

Mijn manager Phil Banfield stelde voor dat ik iets speciaals zou doen voor mijn jubileum jaar. Ik heb een verjaardag of iets dergelijks in augustus en ik ben 40 jaar bezig - iets meer dan dat om de je waarheid te vertellen

Het idee ontwikkelde zich en ik begon liedjes uit alle jaren te selecteren te beginnen met de Javelins(1962). We hadden nooit een opname gemaakt in een studio of zo - in ieder geval niet tot vele jaren later - dus koos ik "Can i get a witness" een oud Marvin Gaye nummer dat we coverde.

Uit de Episode era koos ik "I'll be your baby tonight" het Dylan liedje dat we live speelde.

Daarna kwamen we bij de zelf- en samen geschreven liedjes die tot leven kwamen na '69 en verder.

Ik besloot dat het project de naam "Gillans Inn" zou krijgen vernoemd naar het beruchte kroegbordje dat thuis boven de piano in mijn poolkamer hangt - en zo nu en dan mee op tour gaat.

Ik belde mijn maat Michael Jackson(Michael Lee Jackson, MLJ), die in Buffalo NY woont, en hij werd mijn artistieke manager. Hij is ook nog eens een goede banjo speler, en dat bleek een "heel klein" voordeeltje te zijn. Maar dat hoor je wel als de cd uitkomt. Michael oefende met een paar goede muzikanten ter voorbereiding van de opnames van de basis tracks in Toronto(Mississauga eigenlijk)in de "Metal Work Studio's" en ook in een studio in Buffalo die later de naam "Tepelboerderij" zou krijgen - dit blijft mij amuseren. De woorden "Wild en gek" doen mijn nachtelijke visioenen die ik die week had geen eer aan. Ik weet niet of het de muziek, de sneeuwstormen of misschien zelfs de benauwde kamer was waar ik sliep.

Het leek er op dat mijn 3 alter ego's - Papa G, Libido Galactica en Garth Rocket - samenspande om hun karakter te vergroten en om een soort spiritueel triootje te vormen waartegen het nodeloos was je te verzetten….en waarom zou ik?

Tijdens ons verblijf in Buffalo leerde ik een groot aantal gulle en vriendelijke mensen kennen. We vonden ons lokaal - een paar eigenlijk, maar één in het bijzonder waar we s'nachts na het werk bijkwamen. Het staat bekend als "The Old Pink" (niet vragen). Iedere avond was er tot laat goede muziek, goed gezelschap en goed bier. Dit etablissement zal de illustratie worden voor Gillan's Inn aangezien het alle benodigde ingrediënten heeft. Ik moet Bob Mussel nog even noemen voor zijn inspiratie en briljante foto's. Hij heeft ook andere vaardigheden die essentieel zijn voor het welzijn voor een project als dat van ons.

Een aantal keren zijn we de grens over geglipt naar fort Erie - voor het "ballet"!!

Jullie zullen wel gemerkt hebben dat we een nieuwe plek hebben, hier op Caramba, om jullie op de hoogte te houden betreffende Gillan's Inn. Er komt nog veel meer in deze sectie

De volgende stop die we maakte was op het engelse platteland bij Jacobs Studio's, Nr. Farnham in Surrey. We verbleven daar voor een week en gingen door de agenda. Alle muzikanten arriveerde op het juiste moment - en de meeste op de juiste dag - verbazingwekkend.

Het was een opwindende gebeurtenis en een eer toen deze vrienden kwamen om te spelen op mijn cd: Janick Gers, Steve Morris, Don Airey, Dean Howard, Cliff Bennet, Michael Lee Jackson, Ian Paice, Roger Glover en Jon Lord. En natuurlijk de man van de kroeg…

Nick Blagona(mijn producer: A on P, Perfect Strangers etc. - zie de aantekeningen in de GI sectie, ga daarvoor terug naar de hoofdpagina), MLJ en ik zaten te eten en te drinken in de lokale bar toen we deze viool hoorde veranderen in Hendrix. Er speelde een duo(gelijke gedachten) in de hoek van de bar - een interessant mengsel van folk en rock. De man zijn naam was Sim Jones(orkest leider, leraar en fenomenaal violist). MLJ vroeg hem of hij naar de studio wilde komen en "Smoke" wilde proberen. Hij deed dat - 1 take - en jullie zullen het resultaat wel horen. Gelukkig had hij een auto, het was Pasen en we konden geen taxi krijgen tot 11:30, dus hij gaf ons een lift terug naar de studio. Sim bedankt.

Ik had gemerkt dat Steve Morris in zijn vinger had gesneden tijdens de sessie. Tijdens "Smoke", toen hij zag dat ik naar zijn bezwete nek keek zei hij nonchalant 'Kijk ik bloed zelfs voor je Ian'. Een week later sprak ik hem over de telefoon en zei 'is het je gelukt om al dat bloed van je gitaar te krijgen?' Hij zei: 'Ik heb er 3 lagen lak overheen gedaan, het blijft erop voor eeuwig op vriend!'

Jeff Healy die in Toronto, later bij Metal Works, zowel 'Blind man' als 'Smoke' aan het opnemen was - bijna iedereen houd zich met Smoke bezig - liet ons huiverend realiseren dat we getuigen waren van iets heel speciaals. Jon Lord had in Engeland zijn deel al opgenomen en nu hoorde we de gitaar de magie afmaken. Deze 2 samen was heel emotioneel en al veel meer dan we gedroomd hadden toen we op het idee kwamen om Jon en Jeff samen op deze track te laten spelen.

Na de eerste 2 takes was er een spontane uitdrukking van instemming en ik herinner me dat ik iets zei als 'Jeff, dat is gewoon fantastisch gek'.

'Dat waardeer ik zeer' was zijn antwoord, daarna - na een kleine veelzeggende pauze - 'ik zal het je laten weten als ik het met je eens ben.'. Inderdaad de volgende take had de juiste solo.

Nick en Michael hebben nog wat sessies te gaan - Joe Satriani en Ronnie James Dio - In de USA, en wachtte op een paar andere beloofde stukken - Rustig aan jongens

Nu ben ik in Los Angeles met de rest van de groep om aan het nieuwe Deep Purple album te beginnen. Ian Paice is er achter waarom Ritchie altijd zo humeurig was - schijnbaar was het een pre-minstreel iets. Ah, de gebruikelijke plagerijtjes als we op zoek gaan naar een wasserij en onze koelkast met snacks vullen.

Het voelt altijd goed om aan het begin te staan van een nieuw project en terug te zijn in de studio met mijn Purple kameraden.

De idioterie: Jawel ik had het niet vergeten.

Op een dag toen we aan het werk waren bij Metal Studio's in Mississauga ONT, de basis tracks voor Gillan's Inn noterend, knepen we er tussen uit om drankjes en hapjes te halen in een supermarkt genaamd Bob Lobslaw(niet bepaald).

Ik zag een mand met gezond uitziende Braziliaanse noten die mij het feit deed zeggen dat alle Braziliaanse noten zoals deze nu illegaal zijn in de EU

'Waarom?' Zei Nick Blagona 'Omdat de schil verondersteld wordt giftig te zijn - volgens de regulateurs.' 'Oh, in Canada eten we de schil niet' legde Nick uit 'Wij ook niet' zei ik.

Als antwoord aan Akiko Hada( die een uitstekend karwei aflevert met onze Japanse vertalingen hier op Caramba!) toen ze de tijdsform in twijfel trok van een frans woord dat ik gebruikt had in een voorgaande DF, antwoordde ik haar……

….'Ik ben er zeker van dat je gelijk hebt wat mijn Engelies betreft aangezien mijn frengelies flup is'.

Laatst las ik in the Times over een Engelsman die een expert was geworden - en, zonder twijfel, ondertussen een beetje zelfingenomen was geworden - betreffende het geslacht van Franse rivieren.

Nu geniet ik wel van een beetje 'Ou le la' net zoals ieder ander, maar de constructieve verstikking van een voorschrijvende taal is reden te meer om van de vrijheid te genieten zolang als het duurt. Is het je opgevallen hoe, in een alledaagse wereld - visserij, landbouw, valutahandel enz -heel weinig gesproken wordt over een algemene taal. Waarom hebben ze daar niet aan gedacht? We weten natuurlijk dat ze dat wel hebben, het is alleen dat degene die alleen het grijs in het spectrum van het leven zien, zei die van de kantoren getrokken moeten worden en zonder geld op hun plezierloze straat gezet moeten worden, niet voorzien dat die taal engels is.

Verbijsterd en kwaad over de mislukking van Esperanto - jawel het zijn diezelfde idioten die bedachten dat die nietszeggende bastaard taal nutteloos was - nu zijn ze bezig met een obscuur Waals dialect dat de blauwdruk moet worden voor de nieuwe en verplichte taal - of Europrattle zoals het genoemd gaat worden. Het is al bezig zijn weg te vinden door het stelsel en zal ons bereiken voor we er erg in hebben.

De Engelsen zullen het aardig vinden zoals een eend dat van paté vindt terwijl de rest de regels negeert, zoals ze dat altijd doen als deze regels ook maar even voor ongemak zorgen.

Toen ik afgelopen herfst door Rusland reisde zag ik onmiddellijk een manier om de economie van dat land uit het slop te halen. Kijk deze dagen maar eens naar de prijs van maretakken, het werd nog niet zolang geleden een nogal zeldzaam product - bijna uitgestorven hoorde ik. Nou ja de Russische en Oekraïense bomen kreunen onder dat spul, makkelijk te plukken langs de kant van de weg. Honderden tonnen maretakken; moet miljarden waard zijn.

Een soortgelijke theorie ging een aantal jaren geleden hard onderuit toen ik probeerde een overvloed van zuurstof plantjes uit mijn vijver te exploiteren. Ik bracht een Volvo vol naar de lokale dierenwinkel waar ze een pond rekende voor een enkele string. Ik vertelde ze dat ik ze een korting van 50 procent zou geven als ze alles namen voor 25 duizend. Ze gaven mij een kleine les over het effect van vraag en aanbod - daarna zeiden ze dat ik moest opdonderen.

Oh ja, de (contract) rider zoals we die noemen en een paar verschillende recente spottende kritieken van de onwetenden. De rider(er zijn er velen) waar naar verwezen wordt, is een lijst met extra dingen die we nodig hebben in onze gasten ontvangst- en kleedkamer. Dit zijn dingen die we zelf niet mee kunnen nemen - uit de categorie versnaperingen.

Wij stellen geen eisen aan iedereen - zeker niet aan onze geliefde promotors en we betalen alle spullen zelf; ons management moedigt geen losbandigheid aan.

Ik herinner mij een jonge knorrige reporter die voor een interview naar mijn "uitkleed"kamer kwam.

'Wat! Is dit allemaal voor jou?? Merkte hij op toen hij alle hapjes uitgespreid zag.

'Eh - nee' antwoordde ik een beetje beduusd vanwege zijn hatelijkheid. Normaal bieden wij gastvrijheid aan onze gasten, inclusief media typetjes - op mijn schrede terugkerend - maar omdat jij hier niet meer welkom bent zal het 5 minuten langer meegaan als de andere persmuskieten komen; daar is de deur.

Hij verdween met een chagrijnige blik en een groeiende haat voor alle dingen die zijn begrip te boven gingen.

Wat gebeurde er met EMI?

Financial Times, dinsdag 8 februari 2005

De kop op de voorpagina van de "Bedrijven en markten" sectie

EMI aandelen 16% omlaag na winst waarschuwing

EMI's aandelen verloren gisteren 16%, nadat de op 3 na grootste muziek maatschappij bekend maakte dat de muziek verkoop voor dat jaar na 31 maart 8-10 procent zou zakken ten opzichte van het jaar daarvoor en de netto winst voor bijzondere items zou dalen met ongeveer 15 procent.

Deze aankondiging zorgde ervoor dat Standard en Poor's , de beurs waakhond, om EMI direct op de lijst te zetten voor een eventuele degradering tot junk status….

Feit: Deep Purple heeft alleen al in de UK ongeveer 150.000 kaartjes verkocht, aan het begin en eind van de 'Bananas' tour die ongeveer 38 landen besloeg in 18 maanden, en speelde voor miljoenen over de hele wereld. EMI, in de UK, drukte - en verkocht met gemak - 18.000 kopies. Ze weigerden gewoon weg om meer te produceren.

Om eerlijk te zijn kan ik de redenen niet omschrijven die ze aan ons management gaven, en - nog kwetsender - aan onze vrienden in Keulen, omdat deze redenen mijn begrip te boven gaan. Maar ik vraag me af of ze dit ooit hebben moeten uitleggen aan hun aandeelhouders, die waarschijnlijk versteld zouden hebben gestaan over de beslissing om, voorzichtig gegokt, een potentiële waarde van een half miljoen pond aan bruto verkoop in 1 gebied te laten varen. En dat van een band, die in zijn geheel gezien over de laatste 35 jaar, meer dan een miljard pond aan inkomen heeft gegenereerd, van de gemeenschap, in de kas van de industrie (niet dat wij daar veel van gezien hebben zoals je begrijpt)

Nog iets anders - ik denk dat de meeste van ons, aan de creatieve kant, verbijsterd waren van de afwijzing door onze industrie aangaande de mogelijkheden van het Internet toen die aardig wat jaartjes geleden ontstonden. Dat is wat er gebeurd als je slimme mensen ontslaat en je vertrouwd op je "pakken". Als ze HET omarmt hadden inplaats van het te zien als een gevaar…..aha, wat dan? We zijn weer terug bij de kogel in Hiltlers hoofd - we zouden waarschijnlijk allemaal dood zijn, dus EMI bedankt. Wat gebeurt is is gebeurt.

Genoeg, we gaan verder. Deep Purple zit niet meer bij EMI - als je af kan gaan op de domme grijns op Bruce Payne's gezicht - dan ziet de toekomst er heel rooskleurig uit, daar waar het de nieuwe platen maatschappij aangaat. Maar dat mag hij aankondigen(BP is onze geliefde manager)

In ieder geval zou ik willen zeggen hartelijk bedankt namens mij en ik ben er zeker van namens ons allemaal die het genoegen hebben gehad om over de jaren heen met fantastische en enthousiaste mensen uit de muziekbussiness te hebben gewerkt, zowel bij EMI als bij anderen. Niet alleen in Engeland maar speciaal in Duitsland en ook in andere landen. Tegen al onze kameraden daar zeg ik, Cheers…. Het was leuk, en jullie zijn backstage altijd welkom.

Ik denk dat het eerlijk is te zeggen dat mijn mening niet belangrijker is dan die van jullie. Een mening is iets dat je kunt ontwikkelen na jaren van overweging of het is iets wat je gewoon 'hebt'. Zoals studenten; Ik heb nog nooit een student ontmoet zonder een onwrikbare opinie

En daar is niets mis mee.

Ian Gillan

Copyright © Ian Gillan 2005

Terug naar:
return to DF index