Dear Friends

DF 32 - Bananas & Contact Lost

September 2003

Beste vrienden

Bedankt voor alle groeten, het was de meest vermoeiende 58ste verjaardag die ik ooit heb meegemaakt.

De foto op de achterkant van Bananas is degene (van een Australische krant) die door Roger Glover gevonden was. Hij hield hem omhoog en zei…'Dat is een album cover'. Ik zei 'dat is geen album cover maar een foto uit de krant.'…Maar hij had gelijk, of niet. …nou ja bijna…

…Het kwam terecht op de achterkant en een van Bruce's briljant spontane shots is op de voorkant, maar dat verminderd het belangrijke karakter van de impact van die heel evocatieve originele foto niet.

Iedere foto verteld een verhaal en het eerste wat mij te binnen schoot was het trieste nieuws dat geen een van die Vietnamese bananen zijn weg naar de E.U zou vinden, ik weet het, Ik heb daar al over gereuteld in de laatste DF(juli) maar de oneerlijkheid van de Idioterie(EU regelaars) en de Vijand ( de eigenaren van de royalty verzamelaars van GM producten) moeten altijd uitgedaagd en weerstaan worden, toch.

Genoeg hierover nu; Het volstaat met te zeggen dat het verhaal verder gaat dan wat goedkope woorden; ja, we zijn allemaal gek maar dat is niet de oorzaak, of wel.

Het laatste nummer van Bananas, Contact Lost is uit respect voor de NASA missie STS-107, de bemanning die aanboord waren tijdens de tragische laatste vlucht van de Columbia.

In het bijzonder, Kalpana Chawla die een vriend was; een Deep Purple liefhebber. Zij had het voor elkaar gekregen een paar DP cd's tijdens de missie mee te nemen en een van haar wakker word selecties, om weer een 12 uurs shift te beginnen, was 'Space Truckin'.

Voor een tijdje voorafgaand aan de Bananas opname sessies hadden we een logboek op de Caramba website, met liefde voor ons geschreven door Kalpana's man J.P. Harrison( je kunt ze nog steeds in de archieven vinden).

Tijdens de missie schreef ik naar Kalpana en zij antwoorde van de Columbia via Email;

Hallo Kalpana en collega Space Truckers,

Wij hebben jullie vorderingen voor zover mogelijk op de voet gevolgd vanuit onze opname studio in Los Angeles.

Het feit dat wij weten dat jullie daarboven rondzoeven heeft een extra dimensie toegevoegd aan de bruisende atmosfeer hier beneden; Ik zorg ervoor dat jullie de eerste kopie van de hieruit voorkomende cd krijgen.

Veel succes in het vervolg van jullie missie, met veel waardering van ons allen in Deep Purple en ook van het Caramba Team,

Ian Gillan


Beste Ian en Gang,

Heel erg bedankt voor je bericht. Eindelijk, we hebben onze ruimte benen en we genieten van de as transities, de geweldige uitzichten en het werk.

Het beste aan jullie allemaal

Kalpana


Op zaterdag 1 februari voltrokken de afschuwelijke gebeurtenissen zich in de lucht tijdens de re-entry van de Columbia.

Wij strompelden de studio in, niet in staat om te spreken; de sessie zou die dag niet plaats vinden.

Steve Morse arriveerde en we omhelsde elkaar. Hij ging direct naar de kamer en vroeg Micheal Bradford om de muziek op te nemen die hij net geschreven had toen hij keek naar de Columbia die stierf…hij noemde het Contact Lost.

Muziek heeft niet altijd woorden nodig om te spreken en Steve Morse was in staat om te spreken met zijn gitaar op het moment dat wij allemaal sprakeloos waren

Ik ben over de jaren heen gezegend met verschillende bijnamen. Ik ben een pop rocker, een blues schreeuwer, een progressieve, hard en heavy rocker, een heavy metal rocker, een dinosaurus, een rimpelige en ouder wordende rocker, een klassieke rocker, een legende(nee… nee….Koning Arthur is een legende), een icoon(tjonge jonge)geweest en nog veel meer dingen die ik vergeten ben.

De meeste van deze definities zijn niet door mij gekozen. Ik zag mij niet als een categorie; Ik wilde nooit in een vakje op een plank gezet worden. Ik had geen dromen over beroemd zijn of roem(ook, een keer maar toen ik 17 was)

Die naamplaatjes waren gekozen door buitenstaanders, pienter in het uitbuiten of uitvinden van een nieuw genre elke paar jaar…niet dat daar iets mis mee is. Het is alleen dat wij ons niet zo zien.

Ik kijk rond in mijn kamer en alles wat ik kan zien is het product van de menselijke fantasie.

En nog iets wat ik niet bespreek is religie… het veroorzaakt altijd een rel.

Ik voel mij zeer verheugd deze week terwijl ik mijn tassen inpak voor de tour, eerste stop Brazilië

Groetjes,

Ian Gillan

Copyright © Ian Gillan 2003

Terug naar:
return to DF index